Vooruit met die knol

Voorval één
Zulke dierenvrienden als we zijn, hebben we te paard de Himalaya verkend! Twee opgetuigde knollen stonden keurig voor de deur te wachten. Na onszelf in de stijgbeugels omhoog gehesen te hebben, kon de rit beginnen. We gingen een brug over. Redelijk brede brug met één gat erin. Hier hoef je helemaal geen last van te hebben want ruimte genoeg om er omheen te lopen. Maris haar knol deed een poging IN het gat te stappen. Ik heb mijn vriendinnetje nog nooit zo hard aan de teugels zien trekken en schreeuwen tegelijk dat het beest moest stoppen! Aangezien die knol geen Nederlands verstaat, kwam de eigenaar van het paard aangesneld om het beesie af te remmen. Keurig op tijd stond hij stil, met zijn koppie naar beneden door het gat van de brug te loeren! Maris boos en wilde van het paard af, gooide de teugels naarvoren en zei tegen de eigenaar dat ze niets meer deed en hij met de teugels in zijn hand met Maris erop veder moest lopen! Jawel, het Spaanse temperament is zeker nog wel aanwezig, heerlijk! Dat was voorval één!

Voorval twee
OK, de brug hadden we gehad. Nog lichtelijk geïrriteerd gebeurde het volgende:
Ik probeerde Maris een beetje op haar gemak te krijgen, op die knol, dus ging gezellig naast haar rijden. Mijn paard voelde ook de behoefte om een knuffel uit te delen en "beet" Maris haar paard in zijn nek! Opnieuw geschreeuw en paniek!
Maris: ,hij beet me in mijn knie'
Anne: ,Nee joh, was gewoon een kusje'
Maris: ,Hou je bek, ik stap af'
Anne: ,Je stapt helemaal niet af, er is niks aan de hand'
Maris: ,Hou 'm tegen, ik ga echt lopen en terug naar het huisje, je gaat maar alleen de bergen in op die K.T knol'
Anne: ,Je blijft gewoon zitten en ik zal achter je blijven rijden, niks aan de hand'
Maris: ,mmnn'
Anne: ,goed zo meissie!'

Wow
De rust was wedergekeerd en Maris zat nogsteeds op het paard! Wat een knapperd he! De weg veranderde in een bospad en door een ruig rotsgebied vervolgde de weg zich naar boven. Al hobbelend genoten we van de prachtomgeving en de zonnestralen die tussen de vele bomen af en toe ons gezicht bereikten. De hoogte nam toe, de kou dus ook. Enigzins verkleumd kwamen we op een enorme groene weide terecht. Wow! Met een kopje chai thee onszelf op temperatuur gebracht!





Temidden van alle besneeuwde bergtoppen en in de volle zon, stonden we daar... Genieten! Daar heb ik geen woorden voor, dat moet je zien en voelen.







De overige dagen hebben we gewandeld. Overweldigende uitzichten, kabbelende beekjes, vriendelijke mensen, schattige bouwvallige dorpjes, wat kunnen we nog meer zeggen?



Moeder natuur valt in deze schoonheid niet te verwoorden. Dat moet je zelf beleven!
Het huisje was een verademing om in thuis te komen. Een gaskachel die ons verwarmde, maaltijden die voor de kachel, zittend op de grond werden geserveerd, een kopje thee, en een kruik voordat we naar bed gingen!




Zes heerlijke actieve dagen waarin we frisse en schone lucht hebben ingeruild voor alle zwarte stoffige snotneuzen van Rajastan!

Even nog wat mooie plaatjes!