,We made it!'

Op weg naar...
Wat een route zeg! Er was ons gemeld dat het een autorit zou zijn van 8 a 10 uur naar de plek van bestemming. OK, we zijn inmiddels gewend aan de vele uren in de bus, dus dit gingen we ook wel overleven.
'S ochtends om 05.00 uur vertrokken richting Palhagam, een dorpje in de Himalaya. Er is maar één weg die daar naartoe leidt. Een smalle weg met aan de ene kant enorme rotsgebergten en aan de andere zijde direct de afgrond. De weg is zo gemaakt dat twee auto's elkaar kunnen passeren, maar daar houdt het dan ook mee op. Na al 8 uur in de auto vertoefd te hebben, ging zich een soort file vormen. Onze chauffeur Ayop, reedt tegen het verkeer in, langs de file, om zich vooraan te kunnen installeren. Van 13.00 uur werd het 14.00 uur, werd het 15.00 uur en werd het 16.00 uur. Jawel, 3 uur staan wachten omdat er door de vele regenval rotsstenen en modder naar beneden kwamen zeilen. De modder blokkeerde de weg en die rotsstenen wil je liever ook niet op je dak van je auto. Wachten dus. Op het vrachtverkeer wat de zooi ging opruimen.
Ayop, onze eigen Shumacher, ging twee kopjes chai thee halen. We hadden het koud gekregen van het wachten. Op het moment dat Ayop terug kwam met de thee, gebeurde er iets ongelooflijks!
Een herrie van mensen geschreeuw! Ik keek door de vooruit naar buiten en daar kwam een horde mensen als gekken onze richting opgehold. Het leek wel of er lava van een berg naar beneden kwam en iedereen vluchtte voor zijn leven. De chai thee die ik in mijn handen geduwd had gekregen, moest ik uit het raam gooien! ,What's happening?', luidde het vanuit onze kant. Daar kwam het verlossende antwoord: ,It's open, the way, the way is open!' Wat een comotie, echt hilarisch!!!
We stonden vooraan in de file en waren dus als eerste weg! Maar hiermee waren we er nog niet. Nog geen half uur later stonden we weer stil, nu op de plek des onheils. Te wachten, te wachten en te wachten. De regen, regende nog en de rotsstenen kwamen ook nog naar beneden. De modder had door de regenval enorme plassen water achter gelaten en de weg zat vol kuilen. Eén grote petazzie dus.



Na weer een klein uur wachten gebeurde het volgende:
Op de plek des onheils stond niets. Aan het begin en eind van het gevaarlijke stuk stond vrachtverkeer wat de rotzooi aan het opruimen was en vele militairen. Enkele waaghalzen gingen ons voor om het gevaarlijke stuk weg te trotseren. Het was een overbrugging van ongeveer 200 meter.
Wij gingen ook... Maris met haar koppie naar de rotsstenen gericht, ik met mijn blik de afgrond in, Gulan (gids) hardop biddend en Ayop zeer geconcentreerd op de weg zodat we niet wegslipten en/of vast kwamen te zitten. De eerste woorden van Ayop toen we veilig de overkant bereikt hadden: ,my hart was realy going 'boem boem, boem boem'!!! Zo blij hebben vier mensen nog niet eerder met elkaar in de auto een vreugdedansje gedaan! ,We made it!'
De rit die uiteindelijk om 21.15 uur eindigde was wel de beloning waard: een idillisch hutje aan een rivier, met eigen balkon, te midden tussen sneeuwbergtoppen, stond in onze eigen huiskamer een warme gaskachel op ons te wachten met een kopje thee en koekjes! Totslot een hete douche en een "bediende" die ons twee warme bedkruikjes kwam brengen! Welterusten!