Een van de tien geboden: gij zult niet stelen

Gij zult niet stelen?
Om maar meteen met de deur in huis te vallen... we zijn bestolen en zijn alle belangrijke documenten en pasjes kwijt geraakt. Met ons is verder alles OK, we zijn niet gewond.

Even vooraan beginnen.
We zijn op maandagmorgen, vroeg vertrokken van het zuidelijkste puntje Laos naar Vientiane, de hoofdstad. Maandagavond konden we met de nachtbus naar Vientiane. Het is inmiddels dinsdag geworden en gingen op zoek naar een slaapplaats. Na ongeveer tien afwijzingen gehad te hebben, alles was vol, hadden we bij de elfde "geluk". Ze hadden een kamer die rond 12.00 uur vrij kwam. Het was echter pas 07.00 uur 's ochtends en moesten dus lang wachten. We konden al onze spullen achter laten, echter niet achter slot en grendel. We besloten op pad te gaan en al onze belangrijke spullen mee te nemen ("want alles wat we bij ons hebben is veilig"). Dit was de eerste keer in drie maanden dat we dat deden. Normaal blijft alles achter in het Hostel. Fietsen gehuurd en op pad gegaan en de tas voor in het mandje gelegd.

Toen gebeurde het volgende:
Twee mannen op een motorbike reden mij klem waardoor ik in mijn handremmen moest knijpen om niet te vallen. Op dat zelfde moment, pakt de man achterop de motorbike onze tas uit het mandje en rijden er snel mee vandoor. Maris en ik konden alleen maar schreeuwen en met onze handen naar ons hoofd grijpen. We kunnen niet in woorden omschrijven wat dit met je doet.
Alles wat belangrijk was, zat erin: beide paspoorten, creditcards, bankpasjes, veel cash geld, beide mobiele telefoons, vliegticket, lonely planet, alles... En dat zie je dan voor je neus wegrijden, geen woorden voor...
Op weg terug naar het Hostel, geshockeerd en geirriteerd van het geen er gebeurd was, naderen we een kruising. Ik wil rechtdoor en een auto wil rechtsaf slaan. Ik moest vol op de rem om niet onder de auto te belanden en kneep daarbij door mijn remkabel heen. Vervolgens trapt Maris de ketting van haar fiets af en valt bijna van haar fiets. Gelukkig zijn we beide niet gewond maar het scheelde niet veel...

Inmiddels:
De tranen zijn gedroogd maar het gevoel van ongeloof is er nogsteeds. Alsof het had moeten gebeuren.
Alle kleding zat in de was, hadden daardoor beide een broek aan zonder broekzakken waar normaal gesproken de portomonaie en een mobiele telefoon in zit.
Zoals eerder gezegd, we nemen anders nooit deze spullen mee, blijft altijd achter in Hostel of aanwezige kluis.
We hadden net een groot bedrag cash geld gehaald bij de bank omdat er in Laos geen ATM's zijn en weinig banken waar je geld kan halen. Dit geld zat keurig verdeeld in beide buideltasjes (wat normaal in het Hostel is).
We hadden nog lang nagedacht of we deze spullen allemaal mee zouden nemen of dat we het maar van een van beide zouden doen.
Toen we de fiets gingen huren, vroegen ze om een identiteitsbewijs achter te laten zoals je paspoort. Wij wilden voor het huren van een fiets geen paspoort achter laten, hadden we nog nergens hoeven doen en vonden we een beetje eng. Uiteindelijk heeft Maris haar identity-student-card gegegeven.
Bovenal, we zijn altijd super voorzichtig geweest, hebben gebudgeteerd gereisd en hebben altijd alles verspreid bewaard aan belangrijke documenten, behalve die dag.

Huidige stand van zaken:
Op dit moment zijn we het een en ander aan het regelen of is reeds geregeld:
We hebben wat cash geld van de bank gekregen.
Paspoorten moeten we nog gaan afhalen in Bangkok.
We hebben een "exit formulier" via de Franse Ambassade gekregen om het land te kunnen verlaten.
We moeten nog een visum regelen voor Thailand, om het land in te mogen.
Er worden nieuwe creditcards opgestuurd zodat we weer geld kunnen opnemen.

Hoe is het met ons?
Moe. Heel moe, zowel geestelijk als lichamelijk. Gelukkig is niemand gewond en hebben we elkaar nog! Geen zorgen dus, we zijn een sterk en goed team samen!
We houden jullie op de hoogte.