Noord Laos

Meedenken?
Met onze noodpaspoorten en de nieuwe visacards in onze pocket wilden we eindelijk Vientiane in ruilen voor het verre Noorden.




Uit alle zekerheid gaven we onze tas met alle waardevolle spullen iedere avond aan de eigenaar mee naar huis die hij vervolgens ook weer iedere ochtend keurig mee terug nam naar het Guesthouse.
We hadden de "fliebel die 's avonds het Guesthouse bewaakte" duidelijk verteld dat we de volgende ochtend om 06.30 wilde vertrekken naar het busstation. Dus: of onze tas er dan ook kon zijn. Dat was geen probleem. De chauffeur moest iemand al heel vroeg naar het vliegveld brengen en zou op de terugweg bij de eigenaar de tas gaan ophalen. De tas zou om 06.00 uur in het Guesthouse zijn. En dat klopte...
De tas stond op de achterbank van de auto. Auto op slot. Chauffeur naar huis. Moe van het vroege opstaan... Slapen.
Wij hebben 1,5 uur wachtend en starend door de autoruit naar onze tas gekeken. Een gratis taxirit 'afgedwongen' naar het busstation en gelukkig op het nippertje onze bus gehaald!
Erop aanspreken had geen zin. Er werd vriendelijk gelachen en ons gemeld: ,your bag is here!'
Meedenken? Nee, dat was de opdracht toch niet. Die luidde: ,de tas moet om 06.00 hier zijn!'


,Let's go Zipping!'
Na twee weken "verloren" te hebben met al het geregel na de beroving, werd het weer tijd voor iets leuks! We waren getipt over de Gibbon Experience: overnachten in een boomhut, 50 meter boven de grond, via kabels jezelf verplaatsen over enorme valleien... Nou, dat zagen we wel zitten!
Dat betekende eerst even het een en ander uitzoeken aangezien alle info die we er al over hadden en in de Lonely Planet was geschreven, gejat was!
Na het telefoonnummer achterhaald te hebben, bleken we geen contact te kunnen krijgen. Een continue faxtoon was het resultaat. Raar. Dan de website proberen. "Error on page"... Raar. Na een aantal dagen van contact proberen te zoeken, hadden we de moed opgegeven. We zijn voor 36 uur in een bus gestapt naar het Noorden en we zouden wel zien of het ging lukken.

Eindelijk aangekomen in Houay Xai gunden we onszelf nauwelijks de tijd om de tassen te droppen in het Guesthouse want we moesten en zouden de office van de Gibbon Experience zien te bereiken voor sluitingstijd... Jawel, gelukt!
Helemaal in de boeken met info verdiept, zaten we met twee stralende koppies onszelf te verkneuteren met het idee dat we dit allemaal mee gingen maken... althans, dat dachten we...
Nadat we het boek doorgespit hadden, leek het ons handig even te vragen of we de volgende dag al met een trip mee konden.
,Morgen?', antwoorde het meisje achter de desk... Noooo!, the first possibility is on the 21st of february... Het was die dag pas de 7de dus hier constateerde we een probleempje!

Het kon toch niet waar zijn dat we 36 uur in een bus hadden gezeten, speciaal voor deze trip, om te horen te krijgen dat er geen plek voor ons was? Het meisje gaf aan dat we onszelf op een reservelijst konden zetten, er waren altijd mensen die op het laatste nippertje niet mee gingen. Zo lekker rustig als onze namen op de reservelijst stonden, zo ONrustig was het in ons lijf en hoofd. We wilden ECHT mee! We hadden dat "takke-eind" niet voor niks afgelegd. Na al twee weken van ellende hadden we dit niet verdiend, vonden we.

Het was dus wachten tot de volgende ochtend. We moesten om 08.00 uur maar met tas en al bij de office verschijnen en dan zouden we horen of er plek was. Ik was er naartoe gegaan en Maris was nog in het Guesthouse, tassen aan het pakken. Toen het meisje mij het verlossende antwoord bracht dat we mee mochten, wist ik niet hoe hard en hoe blij ik terug moest rennen naar mijn Marisje! Half dansend door de straat met een glimlach die van oor tot oor reikte en een hart wat van blijdschap bijna uit de kom sprong, vloog ik hardstappend de trap op om Maris om haar nek te springen! ,We mogen mee!' JOEHOE!!!

Toeval bestaat niet? Het lot bepaalt?
Had het een reden dat we telefonisch geen contact konden krijgen? Was het met een reden dat de website ons geen toegang bood? Als we wel contact hadden gekregen, hadden we geweten dat er geen plek was geweest en waren we niet afgereisd naar het Noorden. Hadden we deze trip dus niet meegemaakt. Maar goed dat contact opnemen niet altijd positief is...

De Gibbon Experience is een nonprofit-organisatie die onafhankelijk is en die geheel gerund wordt door de locale bevolking (onder supervisie van een Fransman die het heeft opgezet).
Er zijn inmiddels vijf boomhutten gebouwd, in vijf verschillende "dorpen". Ieder dorp heeft de zorg over zijn boomhut. De activiteit speelt zich af in de jungle van het Bokeo Nature Reserve, wat het thuisfront is van de Gibbons (apen).
Het is een gebied wat 200.000 voetbalvelden groot is. De boomhutten zijn tussen de 50 en 60 meter hoog gebouwd. Er zijn kabels gespannen om je te kunnen verplaatsen. Je "zipt" jezelf vast aan de kabel middels een carabine (je hebt een 'klimbroekgordel' aan) en zo zwier je als een Gibbon naar de overkant van een vallei!

• Je maaltijden worden door de gidsen "naar je toe gezipt"
• Douchen doe je in de buitenlucht
• Je 'uitwerpselen' hoor je 50 meter naar beneden kelderen
• Dit wordt vervolgens door je "boomhut-zwijn" heerlijk genuttigd
• Alle etensresten mag je over boord gooien als je klaar bent. Ook hier kijkt het zwijn erg naar uit!

Meer woorden om uit te leggen hoe gaaf en hoe uniek het was, zijn moeilijk te vinden. Laten de foto's je doen verwonderen en geniet met ons mee!

hoezo, hééééééérlijk wakker worden...?

Kayakken in Vang Vieng

Twee vrouwen in één kayak tussen allemaal mannen: ,Show No Fear!'

Eerste 'white water rapid':

Gids: ,Come and have a look first, it can be dangerous'
Anne: ,Maris, wil je hier geen foto van?'
Maris: ,Nee, van zo'n stroompje?'
Anne: ,'t kolkt best wel hoor!'
Maris: ,Ik laat onze tas met de camera erin niet in de boot liggen, die geef ik aan de gids mee'
Anne: ,Waarom? In zo'n "stroompje" slaan we toch niet om?'
Maris: ,Neeee, maar je weet maar nooit'
Anne: ,Kom op, in de boot. Vind het best wel spannend eigenlijk...'
Maris: ,Nee joh, dat doen we effe! Goed rechts houden zoals de gids zei...'

Een minuut later komen we proestend en snakkend naar adem onder de kayak vandaan. De gids had nog zo gezegd: ,niet te ver naar links, da's gevaarlijk'... Maar te ver naar rechts was ook niet handig...!

Geniet nog even verder...

Vientiane

In het Guesthouse: na 2 weken op dezelfde plek... ga je werk zoeken...



Buddha park



Vang Vieng, kijkersvraag!
Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig???

A: wereldrecord paalzitten overtreffen
B: hoe meer zielen, hoe meer vreugd
C: ,als jij het niet doet... dan doe ik het ook niet'
D: boegbeeld: Laosiaanse mentaliteit & efficiency
E: geduld is een schone zaak
F: ,hoe lang duurt die pauze ook al weer?'

Kruis het goede antwoord aan!

Luang Prabang





Phonsavan, Plain of Jars


Sam Neua