"Gehaaid" Vietnam

Bordercrossing
Het bleek een behoorlijke struggle te zijn om de grens tussen Laos en Vietnam over te steken, aangezien we midden in het "Tet-festival" zaten (Vietnamees Nieuwjaar). Gelukkig bevonden we ons in een groep van 12 personen waardoor de Vietnamese burger eerder geneigd was ons te helpen (ze konden er immers veel geld mee verdienen...!)

Uiteindelijk een man bereid gevonden om zijn laadbak vol te laden... Het vergde enig organisatie talent om 12 grote backpacks, 12 daypacks, 12 touristen en 4 lokale burgers met hun balen rijst, op een menselijke manier achterin te krijgen!

Betrapt!
Na op de markt een heerlijke watermeloen te hebben gekocht, zijn we op een stoepje in de zon gaan zitten om 'm op te smullen! Ik had mijn eigen zakmes al in de aanslag om de meloen te halveren. Maris wilde haar zakmes gaan halen om haar helft in stukken te snijden en op te eten. Een geïrriteerde Maris kwam terug zonder zakmes, kon ze niet vinden. Vreemd. Ik had het mes diezelfde ochtend nog gebruikt en in de toilettas terug gestopt, waar die al maanden in zit. Dat wist ik zeker. Nogmaals samen gezocht, toilettas omgekeerd, maar géén zakmes. Raar verhaal.

Opa, especial para ti... ,Opa, quieres Melon?' Unbeso Anne x

Was er iemand in onze kamer geweest? Jazeker! De pedaalemmer zag er 'geleegd' uit. Wij naar beneden, personeel opgezocht, om verhaal te halen. 'Verhaal halen' bleek zo makkelijk nog niet, ze spraken geen woord Engels. OK, dan maar een toneelstukje opvoeren! Eerst ik, toen Maris, maar de strekking van het verhaal werd ze niet echt duidelijk. Ze dachten dat we de oude pedaalemmer met afval terug wilden in onze kamer. ,Jaaa, lekker logisch?!' Ze keken ons ook erg "appelig" aan.

Ik werd hier aardig geïrriteerd van maar Maris gaf 't energie! Ze liet het er niet bij zitten en het volgende gebeurde:
Maris naar beneden. De schoonmaakster heeft ze van thuis terug laten komen naar het Guesthouse (well done!). Deze vrouw heeft ze heel duidelijk gemaakt dat er 's ochtends nog twee zakmessen waren en 's middags nog maar één. Dus, dat iemand bij het verwisselen van de pedaalemmer het zakmes gestolen heeft. De vrouw bleef in alle hevigheid ontkennen dat zij er iets mee te maken had. Zoiets zou zij nooooooooooiiiiiit doen! Als "bewijs" ging ze de oude pedaalemmer halen met ons afval erin en gebaarde dat we 'm moesten doorzoeken. Dat het verdwenen zakmes daar niet in zou zitten, wisten we al lang.

Er werd steeds harder geroepen en de toneelstukjes werden keer op keer opnieuw opgevoerd. Om de druk te verhogen had Maris het woord dief opgezocht en op papier geschreven met de waarde van het zakmes erbij in Vietnamese Dong. Er ontstond een schrikreactie. Mooi. Echter, mevrouw bleef ontkennen. Volgende dreigactie: we zouden de politie inschakelen. Ook deze vertaling hadden we op papier geschreven. Weer een schrikreactie, maar deze was 'Echt'.

Mevrouw liep onze kamer uit, naar haar kantoortje en kwam weer terug om ons te melden dat ze ging bellen(?). Nog geen halve minuut later stond ze in onze kamer met de verwisselde pedaalemmer met ons afval in haar hand. Met een smerig gebaar wees ze naar Maris dat ze 'm moest doorzoeken. Het zakmes zat daar echt niet in, aangezien we deze al doorzocht hadden.
Het zou toch wel heel toevallig èn een hele smerige vuile streek zijn als ze in de tussentijd ons zakmes uit haar kantoortje heeft opgehaald, deze in ons afval heeft verstopt, om ons te doen laten denken dat we het zelf gedaan hadden, O Wee...
En jawel hoor, daar was het zakmes, tussen het afval. Ongelooflijk... wat een wijf...!

Achteraf kwamen vele puzzelstukjes bijeen:

• Mevrouw reageerde raar en nerveus toen ze zag dat we een watermeloen hadden gekocht (zij wist natuurlijk ook dat we een mes nodig hadden om 'm aan te snijden)

• We moesten ineens hals-over-kop betalen omdat de bus, waarvan zij aanvankelijk gezegd had dat die om 13.00u zou vertrekkende volgende dag, toch om 07.00u 's ochtends al zou gaan (?)

• Totslot viel Maris op dat ze aan haar sleutelbos een klein zwitsers zakmesje had hangen ('a real collector').

Leuke bijkomstigheid!
Wij dachten dat mevrouw de manager van de toko was, zo deftig als ze erbij liep. Multifunctioneel, zo'n job èn zo'n mes... Gelukkig is het mes weer in the pocket, OUR pocket!

Waar voor je geld
Gearriveerd in het idillische Ha Long Bay, hebben we direct een boottrip geregeld. Natuur die te mooi is om waar te zijn!

Nadat ons uitgelgd was wat we zouden gaan zien, hoelang de trip zou duren en hoe laat we 's ochtends klaar moesten staan, hadden we geen vragen meer. Alles was helder! De volgende ochtend stonden we om 07.15 paraat; klaar om opgehaald te worden. Maar, geen vervoer te bekennen wat ons naar de baai zou brengen. Na drie kwartier te hebben gewacht, we hadden al het vermoeden dat er iets niet helemaal goed was gegaan, werden met een prive taxi naar de boot gebracht! Dat was niet alles. We kregen ook een prive boot! Er was ons verteld dat we deel uit zouden maken van een groep van 15 personen... OK, de trip kon beginnen! Heerlijk, 4 uurtjes vertoeven op het water om de wonderschone natuur in je op te nemen, Wow!

Nog geen twee uur later...

Anne: , Kijk, weer een nieuwe rotspartij die uit het water steekt. Ze hebben er zelfs hotels op gebouwd!'
Maris: ,Da's geen nieuwe rotspartij, volgens mij gaan we op de kade af'
Anne: ,Nee joh, we zouden vier uur gaan varen, we zijn pas twee uur verder'
Maris: ,An, niet zo naïef...'
Anne: ,Nou, dat kan toch niet? Dan gaan we geld terug halen, dit is wel heel makkelijk verdiend'

Na een stevige discussie op de kade te hebben gevoerd, hebben we één derde van het geld terug gekregen. Van 'afzet praktijken' worden we aardig assertief!

"Even" een ticket kopen
(Vertaling TO: Ticket Office)

Anne: ,Two tickets to Sapa, please'
TO: ,No tickets here, there' (en wijst naar de bus)
Anne: Nooo, not there, here. This is the ticket office'
TO: ,No' (en wijst opnieuw naar de bus, enigzins geïrriteerd)
Anne: (vraag aan de driver die op me af komt lopen) ,Ticket to Sapa, how much?'
Driver: ,50.000 vnd per person'
Anne: ,Noooooo, you come with me... Look, 26.000 vnd per person' (staat er op een groot bord). Ik loop weer terug naar het ticket office. ,I want two tickets to Sapa, please'
TO: ,No ticket'
Anne: ,Yes ticket'
TO: ,No ticket to Sapa'
Anne: ,Yes ticket to Sapa, 52.000 vnd for two'
TO: (druk bezig met het zoeken van het ticketboekje naar Sapa en doet alsof hij het niet kan vinden...)
Anne: ,I know the ticketbook is in there' (en ik wijs naar de la in het bureau)
TO: ,No, no ticket'
Anne: ,Yes, you have tickets' (en ik leg 52.000 vnd voor zijn neus neer)
TO: (opeens heeft hij het ticketboekje gevonden)
Anne: ,Yeah, you see, you have the tickets'
TO: (met een nors gezicht en behoorlijk geïrriteerd krijg ik twee bus tickets)
Anne: ,Thank you'
TO: ,you go now'

(Ze proberen je altijd een ticket in de bus te verkopen omdat ze je dan kunnen dwingen twee keer de prijs te betalen... Stelletje Afzetters!)

Ha Noi




het buikje, en daarmee de functie van de achterpoten, wordt doorgesneden zodat ze niet "te hard" kunnen wegkruipen van het bordje.




Dien Bien Phu



Lai Chau



Sapa





Etnic Minority Village in Sapa Vallei



Lau, we lopen je dagelijks tegen het lijf!


Na enig onderzoek blijkt 'Lau', 'Vietnamese Hotpot' te betekenen! Lachuh! )